Oktoberfest in de media
Het oktoberfest is veel in de media geweest. Van Piet Paulusma tot aan een Duitse krant. Kijk hier beneden voor diverse berichten.
Het verhaal van rik
Groter, beter, drukker maar vooral gezelliger!
Een terugblik op het feest, zowel voor als achter de schermen.
door Rik Ambrosius
Ruim een maand voor het feest daadwerkelijk plaatsvond, ademde de Proeverij al één en al Oktoberfest. Uit de donkere kelders van het etablissement aan de Kruisweg klonken al weken de klanken van schuurmachines, boorapparaten en op zijn tijd een vloek of een tier. Wanneer je je angsten opzij had gezet en ging kijken, bleek daar Henk Clevis, gekleed in lange stofjas, in het diepste geheim aan het perfecte lichtkransen- en decoratie-ophangsysteem te werken. In het café zelf waren de eerste aanwijzingen van een aankomend feest inmiddels ook al te bespeuren. Ikzelf was in eerste instantie aangenaam verrast door de kleuren van de ballonnen en slierten die in het hele pand waren opgehangen. Zou Bram Clevis de nieuwe hoofdsponsor worden van RKDSO? De voetbalclub waar ondergetekende zijn kunsten vertoond én die gekleed in de mooiste voetbalkleuren: namelijk hetzelfde blauwwit dat het café kleurden. Niets bleek minder waar, maar het oogde toch beter dan het groengeel of blauwgeel dat doorgaands te zien is wanneer de Proeverij zich feestelijk aankleed.
Bij het personeel waren de inmiddels de eerste irritaties over het Oktoberfeest ook al te bespeuren. Zo vond, na wetenschappelijk onderzoek, 86% van de werknemers de Zillertaler Schürzenjäger al na één liedje een band van niks. Ironisch genoeg kwam dit ensemble op een normale zaterdag minstens 28 keer uit de sterk verouderde maar nog altijd goed functionerende BOSE-boxen. Dat alleen omdat Henk’s Ipod maar 67 nummers kende die te maken hadden met Oktoberfest. Een welkome afwisseling was dan ook de liveregistratie van Die Powerhosen op ons eigen oktoberfest, die Bram uit zijn Iphone wist te toveren. Je keek dan toch stiekem uit naar de nieuwe editie. Dan was er nog de hevige strijd om de dirndls. Sommige vrouwelijke collega’s vonden toch echt dat een bruine jurk hun sexy imago allerminst ten goede kwam. Hadden ze dan toch een ‘beter’ rokje gevonden, dan was het elastiek dat alles bij elkaar houdt weer uitgelodderd. Alleen omdat de vorige draagster nou eenmaal net iets meer vlees in de kuip had. De hoeveelheid nietjes gebruikt voor de driedozijn reconstructieve borstoperaties betekende dan ook bijna het faillisement voor ons bedrijf.
De mannen hadden ook zo hun negatieve ervaringen met het aanstaande feest. Al bleven de klachten bij het sterkere geslacht beperkt tot de jeukende benen door de (geiten)wollen sokken en hier en daar een zweterig testikel als gevolg van zuurstoftekort door de strakke lederhosen. Opvallend was wel dat de mannen beduidend meer tevreden waren over de vrouwenoutfits dan andersom. Of de geschoren benen en diepe decolletés een significante groei van de fooienpot tot gevolg had, is door bekende redenen helaas niet vast te stellen. Helaas, voor de dames, zullen we dit experiment volgend jaar moeten herhalen.
Naarmate het weekend van de waarheid naderde, nam het stresslevel in de Proeverij logischerwijs exponentieel toe. Vanaf het bijna permanent bezette kantoor op de eerste verdieping klonk regelmatig een godslastering. De grootste schrik kwam toen in de vergunning, afgegeven door de gemeente Venlo duidelijk vermeld stond dat er geen glazen gebruikt mochten worden op grote evenementen. Toch knap lullig als je net drie pallets met speciaal bedrukte Oktoberfestpullen hebt besteld. Gelukkig besloot Bram de stoute schoenen aan te trekken en tot op heden is er nog geen arrestatiebevel tegen onze baas afgegeven. En aangezien er geen schedels zijn ingeslagen of polsen zijn opengereten door kapot glaswerk kunnen we hier volgend jaar gewoon mee doorgaan.
Toen de tentenbouwer uit Siebengewald binnen één dag een reusachtige tent had doen verrijzen konden de o-zo-gevreesde laatste zeven dagen van voorbereidingen beginnen. Tuinman Jan zag met lede ogen aan hoe zijn geliefde grasveld door zware tractoren en vrachtwagens binnen een mum van tijd was veranderd in een modderpoel waar ‘zwientje tikken’ een helse opgave zou zijn geweest. Geheel tegen de traditie van de Proeverij in werd er op een maandag al begonnen met het inruimen van de tent. Dit leed werd echter heerlijk verzacht door Berliner bollen speciaal bezorgd door Antoinette.
Hoe groot de Oktoberfesttent werkelijk was, kon je het beste zien vanuit de nok. Een plek die ik normaal niet koester aangezien ik geen fan van hoogtes ben. Desondanks ben ik wel in het bezit van een bungeejumpcertificaat maar dit had kwam omdat ik in beschonken toestand met mijn ruige praat beloofd had ‘dat wel even te doen’. Terug naar de tent. Een heuse rolsteiger was inmiddels opgebouwd en daarmee zouden de lichtkransen, je weet wel met dat perfecte ophangsysteem, bevestigd worden aan de hoogste balken. Eenmaal bovenin aangekomen bleek ik met mijn weeke knieën (gelukkig) een kleine tien centimeter te kort te komen om de lussen door de haakjes te halen. Als volleerd acrobaat besloot Henk dan maar zelf naar boven te klimmen. Adriaantje eat your heart out! We zullen maar niet vertellen dat de stabilisatoren die normaal gesproken aan zulke steigers vastzitten om onduidelijke redenen niet mee waren genomen naar Arcen. Puntje voor volgend jaar.
Dat ook de Proeverij leert van de fouten uit het verleden, bewees het café met een geheel vernieuwde garderobe. Geen ineengestorte tafels, verkeersopstoppingen bij de ingang van het jassenrek of onderbezetting dit jaar. Toen het roestvrijstalen geraamte was opgebouwd konden de nummertjes opgehangen worden. Met plaats voor 1400 jassen leek een herhaling van de jassendrama’s uit 2008 en 2009 uitgesloten. Ging er dan niets mis met de garderobe? Jawel. De directie had er niet bij stil gestaan een dubbel setje nummers te bestellen. Dus niet één voor de gast mee te geven en één daadwerkelijk aan de jas bevestigd werden. Maar een knap staaltje problemsolving volgde. Er werden twee vrijwilligers uit Henk’s klusploeg gevonden die er niet om maalden even de rekken te nummeren. Alle 1400! Chapeau heren, en dat met maar drie telfoutjes.
De grootste verrassing volgde donderdagmiddag. Een rare Fries genaamd Piet Paulusma had vernomen dat er hier een feest gehouden werd en vroeg of hij bij de Proeverij zijn dagelijkse weerpraatje mocht houden. Naar het schijnt kijken elke avond een kleine miljoen mensen naar deze overdreven pratende weerman. Na Omroep Venlo en L1 had de Proeverij nu ook het landelijke net veroverd. Chapeau voor de pr-machine die dit mogelijk maakte. Vooral voor werknemer Ambroius bleek dit een succes. Hij wordt na zijn spetterede ‘tot mêrge’-optreden op straat herkend en niets lijkt een tv-carrière nog in de weg te staan.
D-day. Vrijdag 22 oktober 2010. Oktoberfest Arcen stond op het punt om te beginnen. Even werd nog in de armen geknepen. Een schitterend aangeklede feesttent was verschenen. Met daarin: Een podium waarop in de uren daarna Wir Sind Spitzen een knallend optreden verzorgde, een cateringhoek geheel in handen van Brauwers Partyservice en een dubbele bar waarvanuit de perfecte bediening vele liters bier naar de tafels sjouwden. De zaterdag van het Oktoberfest is al een begrip in de regio maar sinds dit jaar heeft ook de vrijdagavond een plaats verworven op de jaarlijkse feestagenda van velen. Sjaak Rheiter wist het perfect te verwoorden: “Ik zou iedereen de vrijdagavond aan willen raden. Een feest waarbij eten, drinken en feesten perfect samenkomt.” Kleine opmerking: De hele avond Weizener drinken is zwaarder de ochtend daarna dan wanneer je het bij pils houdt. Dit uit persoonlijke ervaring.
Na een koude nacht in de tent (de minikachel bleek meer een ventilator dan een verwarming) stond de grote dag op het punt van beginnen. Eerst nog even een gewone zaterdag draaien in het café. Het kleurrijk ensemble van Die Powerhosen kwam nog even moed indrinken voordat het hun beurt was het podium te betreden. In de tent stonden inmiddels al zo’n 1500 gasten hun pullen te heffen op muziek van Radio Moonlight. Ook dit jaar zorgden onze vrienden uit het Oosten voor een perfecte muzikale aankleding tussen de vele optredens door. Met bussen uit Friesland (Ook zij kenden die rare Piet Paulusma niet), zo’n 100 mensen uit Bergen en natuurlijk de gebruikelijke Arcenaren kende dit feest een gemeleerd publiek.
Ondertussen was ik ook al weer enkele pullen verder en zocht ik mijn Lommse vrienden op aan de rechtervoorzijde van het podium. Iedereen amuseerde zich kostelijk en al snel attendeerden enkele kameraden mij op een verzameling blondines slechts enkele decimeters achter ons. Dat deze aangename verassing niet de laatste van de avond was, bleek toen ik de toiletten op zocht. Om de paar meter keek ik als man mijn ogen uit. Ik had nooit gedacht dat er zoveel vrouwelijk schoon afkwam op accordeonmuziek en pullen bier! Teruggekomen van de toiletten stuitte ik echter op een kleine opstopping. Het bleek dat de vele rokers niet de koude nacht opzochten maar gezellig kletsend de toiletjuffrouw gezelschap hielden.
Na een geslaagde avond, volgde een korte nacht. Gewekt door het heidens lawaai van het alarmsysteem bleek er na inspectie ingebroken te zijn. Een hele rompslomp volgde waarbij ik pas weer om half 10 iets van mijn slaapzak zag. Helaas was deze rust ook voorbij toen we moesten aantreden bij de wereldrecordpoging blind bierproeven. Aangekleed door de paters van st. Barbara’s Weerd proefden ruim 267 mensen Primator, Weizener, Bockbier en Grand Prestige. Helaas moest er ook nog gewerkt worden. Na een rustige zondagmiddag sloeg ’s avonds de vermoeidheid genadeloos toe. Het carnavalsgevoel was daar. Weken kijk je er naar uit en wanneer het bijna gedaan is, denk je: “Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?!” Met nog enkele laatste opruimwerkzaamheden kwam er aan het 3e Arcener Oktoberfest een einde. Dankzij de inzet van velen en de ongekende passie en drang naar perfectie van sommigen was ook dit jaar een ongekend succes. Op naar het AKS-feest!
